Ik miste de natuur om me heen

De laatste jaren merk ik dat mijn verlangen om de natuur dichter bij huis te halen steeds groter is geworden. Waar ik mijn tuin vroeger vooral praktisch en onderhoudsarm wilde hebben, begon het te knagen. Ik miste iets. Ik miste het geluid van vogels in de ochtend, het zachte gezoem van bijen en het gevoel dat mijn tuin echt leefde. Daarom besloot ik het anders te doen. Minder strak, minder tegels, meer natuur. En ergens in dat plan ontstond ook het idee om een hangmat op te hangen, als symbool van rust midden in al dat groen.

Het begon met het verwijderen van een deel van de bestrating. Dat vond ik eerlijk gezegd best spannend. De tegels lagen er netjes bij en het was makkelijk schoon te houden. Toch voelde het kil. Toen ik ze eruit haalde en de aarde weer zichtbaar werd, voelde het bijna alsof ik iets herstelde wat ik eerder had dichtgemaakt. Regenwater kan nu weer de grond in zakken en op warme dagen blijft het koeler in mijn tuin. Het ziet er misschien iets minder “strak” uit, maar het voelt veel echter.

Ik koos bewust voor inheemse planten. Niet alleen omdat ze mooi zijn, maar ook omdat ze beter passen bij het klimaat hier. Wilde bloemen, lavendel, kattenkruid en een vlinderstruik kregen een plek. En het bijzondere is: het duurde niet lang voordat de eerste bijen en vlinders verschenen. Alsof ze wisten dat ze weer welkom waren. Soms zit ik gewoon te kijken hoe ze van bloem naar bloem gaan. Het zijn kleine momenten, maar ze maken mijn dag lichter.

Een kleine fruitboom plantte ik achterin de tuin. In het voorjaar stond hij vol bloesem, zo mooi dat ik er bijna elke dag even bij stil stond. In de zomer gaf hij schaduw en nu in het najaar hangen er vruchten aan. Het geeft mijn tuin een ritme dat ik eerder niet zo bewust ervaarde. Ik hoor ’s ochtends merels zingen en laatst zag ik zelfs een egel tussen de struiken verdwijnen. Dat soort ontmoetingen maken me onverwacht blij.

En dan mijn hangmat. Die hangt tussen twee stevige bomen, zorgvuldig bevestigd want ik heb geen zin om ineens op de grond te belanden. De eerste keer dat ik erin ging liggen voelde het een beetje onwennig, maar ook bevrijdend. De stof bewoog zachtjes met de wind mee en ik keek omhoog naar het bladerdak boven me. Het licht viel gefilterd door de bladeren naar beneden, waardoor alles een zachte gloed kreeg. Het was alsof de tijd even vertraagde.

Ik heb bewust gekozen voor een plek met halfschaduw. Op warme dagen is het er heerlijk koel, terwijl ik toch het gevoel heb midden in het groen te liggen. Soms lees ik een boek, maar vaak doe ik helemaal niets. Ik luister naar het geritsel van bladeren en het gezoem van insecten. Af en toe dommel ik zelfs even weg zonder dat ik het door heb. En eerlijk gezegt zijn dat de beste momenten.

Water mocht in mijn tuin ook niet ontbreken. Ik plaatste een kleine vijver, niet groot maar groot genoeg om leven aan te trekken. Vogels komen er drinken en badderen, en ik heb al een paar keer een kikker gezien. Het water is niet altijd helder; er drijft wel eens een blad in of er groeit wat alg. Vroeger zou ik dat meteen hebben willen oplossen, maar nu laat ik het vaak gewoon zo. De natuur hoeft niet perfect te zijn om mooi te zijn.

Wat ik heb geleerd, is dat ik niet alles onder controle hoef te houden. Er groeit onkruid tussen de planten en soms knabbelen slakken aan jonge blaadjes. Dat frustreert me wel eens, dat geef ik toe. Maar ik probeer te accepteren dat een levende tuin niet hetzelfde is als een showroom. Het is een plek die verandert, die ademt en soms een beetje rommelig is. En juist dat rommelige maakt het levendig.

Als er kinderen op bezoek komen, zie ik hoe ze mijn tuin anders ervaren. Ze zoeken insecten, bouwen kleine hutten of slingeren in de hangmat alsof het een schip op zee is. Hun fantasie krijgt alle ruimte. Ze worden vies, er zit aarde onder hun nagels en soms ligt er modder op het gras. Maar dat hoort er bij. Het is juist goed dat ze voelen, ruiken en ontdekken.

Ook voor mij persoonlijk heeft deze groene tuin veel betekend. Ik merk dat ik rustiger ben. Na een drukke werkdag ga ik vaak even in de hangmat liggen, al is het maar tien minuten. De combinatie van groen, frisse lucht en het zachte wiegen helpt me om spanning los te laten. Ik hoef er niet voor naar een bos of park; mijn eigen tuin is voldoende.

Een natuurlijke tuin vraagt overigens nog steeds aandacht. Ik snoei wanneer dat nodig is en geef water in droge periodes. Maar ik probeer minder snel in te grijpen. Ik observeer meer. Ik kijk wat er gebeurt als ik iets laat groeien zoals het wil. Soms pakt dat verrassend mooi uit, soms ook niet helemaal zoals ik had gedacht. Maar dat is oké.

Op zomerse avonden lig ik in mijn hangmat en kijk ik naar de lucht die langzaam van kleur verandert. Ik ruik de bloemen, hoor een vogel zijn laatste lied zingen en voel de zachte beweging onder mij. Het is geen perfecte tuin, er staat misschien hier en daar iets scheef en niet alles groeit zoals gepland. Maar het is mijn plek. Een plek waar de natuur weer ruimte heeft gekregen en waar ik zelf ook weer een beetje dichter bij mezelf ben gekomen.

En terwijl de hangmat zacht heen en weer beweegt, besef ik dat ik eigenlijk niet meer terug wil naar die volledig betegelde tuin van vroeger. Dit voelt levendiger, echter en rijker. Misschien niet perfect, maar wel precies goed voor mij, ook al gaat er soms nog wel eens iets misschien niet helemaal zoals ik het had bedacht.